هرگاه کسی اقرار به امری نماید که دلیل ذی‌حق بودن طرف او باشد، دلیل دیگری برای ثبوت آن لازم نیست، مگر اقرار بی اثر شود.

یکی از دلایل اثبات دعوا مطابق قانون مدنی و قانون آیین دادرسی مدنی اقرار است؛ یعنی هرگاه شخصی نسبت به وجود حقی برای دیگری بر ضد خود به نحوی اقرار نموده باشد، میتواند به نفع ذیحق به عنوان دلیل در دادگاه محسوب شود و به استناد اقرار شخص محکوم گردد.

مگر آنکه اقرار کننده اثبات نماید که اقرار او باطل یا مبتنی بر اشتباه یا غلط بوده و یا عذر قابل قبولی داشته باشد. مانند اینکه اثبات نماید اقدام به گرفتن وجه در مقابل سند یا حواله‌ای بوده که وصول نشده است.