شرط داوری در قرارداد، توافقی است که طرفین قرارداد در آن مشخص می‌کنند که هرگونه اختلاف یا دعوی ناشی از قرارداد را از طریق داوری، به جای مراجعه به محاکم قضائی، حل و فصل کنند. این شرط معمولاً شامل نکات زیر است:

تعیین داور: مشخص می‌شود که داور یا داوران چه کسانی خواهند بود و چگونه انتخاب خواهند شد. معمولاً طرفین ممکن است یک یا چند داور را تعیین کنند یا مکانیزم انتخاب آن‌ها را مشخص کنند.

*محل داوری: *محل برگزاری جلسات داوری مشخص می‌شود. این مکان می‌تواند مطابق با توافق طرفین یا طبق مقررات نهاد داوری تعیین شود.

قوانین و رویه‌های داوری: شرایط و مقرراتی که داوری باید بر اساس آن‌ها انجام شود، مانند قوانین داوری ملی یا بین‌المللی، و رویه‌های خاص مربوط به داوری.

نوع داوری: داوری بر حسب مرجع رسیدگی، به دو دسته داوری موردی (تعیین شخص یا اشخاص حقیقی بعنوان داور) و داوری سازمانی (ارجاع اختلاف به یک موسسه یا سازمانی که برای داوری بر اساس قواعد و ساز و کار مشخص تاسیس شده است و تحت مدیریت و نظارت او داور تعیین و رسیدگی و رای صادر می نماید) تقسیم می شود.

*مسائل قابل داوری: *تعیین می‌شود که چه نوع اختلافاتی تحت پوشش داوری قرار می‌گیرند و چه موضوعاتی ممکن است از دامنه داوری خارج باشند.

شرط داوری به طرفین این امکان را می‌دهد که اختلافات خود را سریع‌تر و با هزینه کمتر نسبت به مسیرهای قضائی حل و فصل کنند. همچنین، داوری می‌تواند به دلیل انعطاف‌پذیری و تخصصی بودن، راه‌حل‌های منصفانه‌تری ارائه دهد.